Władysław Leopold Jaworski

(1865-1930): urodzony w Karsach k. Pacanowa, kształcił się w gimnazjach krakowskich św. Anny i III gimnazjum (późniejsze gimnazjum Sobieskiego). W 1884 zdał egzamin maturalny i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, po ukończeniu studiów uzyskał doktorat i rozpoczął pracę w Prokuratorii Skarbu w Krakowie, gdzie pracował do 1899, kiedy to otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego UJ. W latach 1890-91 pogłębiał studia prawnicze w Berlinie i w Paryżu. Habilitował się w 1894 r. na podstawie rozprawy Prawo nadzastawu wedle ustawodawstwa austriackiego. W 1905 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Jednocześnie aktywnie uczestniczy w życiu politycznym Galicji, od 1900 był członkiem redakcji „Czasu”, a od 1911 zasiadał w Radzie Państwa z ramienia krakowskich zachowawców. Po wybuchu I wojny światowej został przewodniczącym Naczelnego Komitetu Narodowego, instytucji, która miała stanowić polityczne zaplecze legionów Piłsudskiego. Początkowo był zwolennikiem zbliżenia politycznego z państwami centralnymi; w 1915 ogłosił odezwę Do Narodu, w której proponował połączenie ziem dawnego Królestwa Polskiego i Galicji pod berłem Habsburgów. W czasach II Rzeczpospolitej zajmował się głównie pracą naukową, był członkiem do Komisji Kodyfikacyjnej, ogłosił szereg prac z zakresu prawa konstytucyjnego m.in.: Uwagi prawnicze o projekcie konstytucji (1921), oraz był redaktorem i współautorem Ankiety konstytucji z 17 marca 1921 (1924), która jest wyjątkowym dziełem w polskim piśmiennictwie konstytucyjnym i zarazem stanowi wnikliwą analizę postanowień konstytucji marcowej połączoną z ostrą krytyką ustawy zasadniczej. W roku 1928 Jaworski opublikował Projekt Konstytucji (1928), gdzie proponował ustrój zbudowany w oparciu o teorię normatywizmu Kelsena uzupełniony przez regułę „moralność chrystusowej”. Zmarł 14 lipca 1930. [2006]


Stany Zjednoczone Europy. (Polskie eurowizje) Pobierz plik